اشعار ولادت جوادالائمه (ع)

خالق كون و مكان آن ذات رب العالمين

كشتي بحر گرانش، سبط خير المرسلين

پيك ذات كبريائي منزل وحي از سما

ان كتاب الله ناطق، مظهر حي مبين

در عبوديت، رسيده رتبه عز و جلال

آن عزيز حق تعالي، رهبر روح الامين

شد از اين مولود، روشن ديده خلق جهان

هم ثنا خوانش ملائك ، از يسار و از يمين

از در و ديوار عالم، مي رسد هر دم به گوش

گشته ميلاد امام انس و جان، حبل المتين

زهره زهراي اطهر^(س)، شمس افلاك ولا

وين دُر كان صدف زاي اميرالمؤمنين^(ع)

مخزن علم لدني، كاشف اسرار دين

جاري از لعل لبان او بود عين اليقين

واقف از سر سويداي رموز كائنات

آن امام مقتدا، روح و روان ماء و طين

تير ابرويش صراط و قامتش روز قيامت

كو ز رب العالمين آمد صراط المؤمنين

جان سپرده، لعل عطشان، همچو جد تاجدار

كز غمش گريان يتيمانش چو زين العابدين^(ع)

گفت غواص بحار علم و عرفان وصف او

قطره درياي آل مصطفي^(ع)، در ثمين

پناه عوالم، به جسمم روان

خديو جهان، مظهر لامكان

امام همه خاك و افلاكيان

علي بن موسي الرضا^(ع)، ز بند گران

به حق جوادت^(ع) نجاتم بده

تو فياض جودي و فضل كرم

ولي خدائي و گردون خدم

رها كن مرا از كمند ستم

تو مشكل گشايي و آرام جان

به حق جوادت^(ع) نجاتم بده

به دربار لطفت پناهنده ام

تو فرمانروايي و من بنده ام

گناهم زياد است و شرمنده ام

ندارم به دل، صبر و تاب و توان

به حق جوادت^(ع) ثباتم بده

تو يار غريبي و بنده نواز

برويم در رحمت كن فراز

امانم بده، كن مرا سرفراز

از آن گندم خال لعل روان

به حق جوادت^(ع) زكاتم بده

زبار گنه، روز من چون شب است

در آن لحظه و دم كه جان بر لب است

چو مرغ صبايم به تاب و تب است

ندارم به كف، زاده ره، ناتوان

به حق جوادت^(ع) براتم بده

علي بن موسي^(ع)، رضاي خدا

به نزد خداوند كن التجا

كه دارم بسي آرزو در ملا

كه بينم رخ ماه صاحب زمان^(عج)

به حق جوادت^(ع) حياتم بده

بنوشته در اين طغرا معبود جواد(ع) جود غرقيم در اين معنا از بود جواد(ع) جود عالم به وجود از تارو پود جواد(ع) جود پيدا شده مافيها از بود جواد(ع) جود مقصود از اين خلقت، پيوند ولايت بود مشهود از اين نعمت، انعام هدايت بود در كنگره نُه باب، نُه تخت ولا باشد در صادره ابواب، نُه چتر و لوا باشد از رسم رسوم آداب، نُه كاخ عطا باشد اسماء هو المعبود، نه ظل خدا باشد سري است دراين معنا، نتوان كه شوي آگاه رمزي است در اين اسما، رازي است در اين درگاه در ماه رجب، خَلاق بر خَلق، كرامت كرد آن مظهر رب بر خلق، اثبات امامت كرد آن قائمه مذهب، با رمز، اشارت كرد از نسل نبي(ص) آمد ، اثبات سيادت كرد يعني به وجود آمد آن صادره اول مرات ودود آمد از وجه هو الاول خلاق بيان گفتا از رتبه مولودين از صادره اول در بارگه لا اين غرق طرب و شادي، شد قاطبه كونين اين زمزمه از خاك است تا رتبه قوسين از فضل ولي الله(ع)، از جود جواد(ع) عين از بذل ولي الله(ع)، موجود شده ثقلين دشت و چمن و صحرا، چون رشك براين بنگر در برگ گل حمرا، آيات مبين بنگر در اين طبق خضرا، آن ماه جبين بنگر در دفتر اين طغرا، آيينه دين بنگر در برگ گل و لاله، عكس رخ حسن افتاد مرات خدا، پا در اين عالم ما بنهاد فرمانده جزء و كل، شد چشم شما روشن گويد به چمن بلبل، شد چشم شما روشن از لحن و لسان گل، شد چشم شما روشن از منطق تاي مل، شد چشم شما روشن اي شمس شموس طوس، عيد تو مبارك باد اي خسرو ارض طوس، تبريك در اين ميلاد آرام دلارامم ، آرام دلارامم فكنده در اين دامم، نتوان كند آرام صد شكر ز اكرامم، شه مي دهد انعامم شيرين كند او كامم، هر دم دهد الهامم بايد كه زكات حسن انفاق كند دلبر البته برات حسن انفاق كند دلبر آن جود ولي حق، مشهود به عالم بود آن قائمه مطلق، نور رخ خاتم(ص) بود آن نور شده مشتق، از خالق آدم بود باقي كه شده ملحق، بي واسطه توام بود صاحب نظري خواهم تا حل كند اين معنا وجه ظفري خواهم، آگه كند از اسماء در كفه جودش هست ارزاق همه عالم در قوس وجودش هست اوراق همه عالم در حمد و درودش هست خلاق همه عالم محبوب شهودش هست آفاق همه عالم در دايره امكان، نقشي بود از نامش جود تقوي اظهار در كفه اكرامش در گلشن جان بايد آن غنچه نسرين چيد در هر ورق از هر گل، تصوير جمالش ديد از خرمن اين كشته، برگير ثمر اين عيد جنات به يك ايما، بر خلق جهان بخشيد چون شهد لقاي حق، از ميوه اين طوبي است جنات لقاي حق، از جوهر اين اسماست دست فلك الافلاك بر دامن جود او انسان كه شده خلقت، از يمن وجود او خواهي كه علوم آري در دست، درود او گويم خبر (لولاك) البته شهود او قران به گواهي گفت: مشكات، در او مصباح سلطان همه اجسام، مولاي همه ارواح تا چند پي اغيار، گردي تو در اين صحرا در كنه وجود تست آن وجه هو الاعلي طوطي روان تو، از منطق او گويا اين عالم خلقت هست يك قطره از آن دريا كي مي شود اي قطره، يك لحظه به خود آيي؟ در ظل لواي حق، يك چند بياسايي؟

فاطمیه...